Met gemengde gevoelens!

Afgelopen zaterdag, 6 oktober, werd in Amsterdam het extra PvdA congres gehouden waarop het nieuwe partijbestuur gekozen is. Dat was nodig omdat in het voorjaar na “nogal wat gedoe” het oude bestuur plotseling was afgetreden.
Aanvankelijk omvatte de agenda maar 2 agendapunten, de verkiezing van dat nieuwe partijbestuur en uitstel van het eerstvolgende reguliere congres van maart 2008 naar november 2008. De planning was dat het congres van 10.15 uur tot maximaal 12.30 uur zou duren.
Maar in de weken voorafgaande aan het congres was er nogal wat onrust in de partij ontstaan. Onhandig optreden van Jacques Tichelaar bij de begrotingsbehandeling, onzekerheid over onze houding ten opzichte van verlenging van de missie in Afghanistan en verdeeldheid over het al of niet houden van een referendum over Europa zorgden voor veel interne discussie, ledenopzeggingen en dalende peilingen. Dat leidde in de periode voorafgaande aan het congres tot verschillende moties die onder het kopje “actualiteit” aan de orde zouden komen. Als gevolg daarvan werd de zaterdag door velen toch met spanning tegemoet gezien!

Maar al snel bleek dat het PvdA kader in de huidige situatie geen zin had (en misschien wel terecht ook) in het tentoonspreiden van grote verdeeldheid binnen de partij. En dus koos de overgrote meerderheid van de afgevaardigden op alle controversiële punten voor de lijn van fractie, kabinet en bestuur. Zo werd de eerdere verkiezing van Lilianne Ploumen door de leden tot voorzitter bekrachtigd (ze hield vervolgens een uitstekende speech), werden alle 10 andere door het interim-bestuur voorgedragen kandidaten tot partijbestuurslid gekozen, kreeg de fractie alle ruimte voor een eigen afweging over Afghanistan, werd het congres in 2008 een klein beetje opgeschoven en ging een voorstel om toch een referendum over Europa te houden met een grote meerderheid van tafel. En toen Wouter Bos tegen vieren (!) zijn eindspeech hield (waarna nog wel de Internationale gezongen werd!) werd er regelmatig en stevig geapplaudisseerd. Dat was overigens ook terecht, want het was een prima toespraak.

En toch was er op allerlei momenten, zowel voor de microfoon als in de wandelgangen, naast waardering ook veel gemopper en onvrede over Wouter Bos, Jacques Tichelaar en de fractie. Dat uitte zich bijvoorbeeld in een bijna ovationeel applaus toen onze nieuwe voorzitter in haar speech aangaf dat zij in het land te vaak had gehoord dat de leden Wouter Bos niet meer herkenden als “hun” Wouter Bos. En in het eigenlijk alleen maar beschaafde applausje dat Jacques Tichelaar kreeg. En in het minutenlange applaus dat Jan Pronk kreeg toen hij Lilianne Ploumen feliciteerde. En tot slot misschien nog wel het meest in de veel gehoorde verzuchting dat we gelukkig nog 3 jaar de tijd hadden om de beeldvorming ten goede te keren. En dat laatste is natuurlijk ook volledig waar. Als Balkenende er in kan slagen om in een halfjaar tijd de peilingen volledig naar zijn hand te zetten, dan moet dat ons met onze uitstekende ministersploeg in 3 jaar tijd toch zeker ook lukken.

Ikzelf kwam zaterdag met gemengde gevoelens thuis. Gezien alle discussie van te voren vond ik het eigenlijk veel te gladjes gaan. Ik had eerlijk gezegd ook liever wel een referendum gehad, alhoewel ik in het algemeen heel voorzichtig met referenda ben.
Maar tegelijkertijd hebben we natuurlijk uitstekende mensen in Den Haag, heeft Wouter Bos een prima begroting aangeleverd en merken we ook in Leusden nu al de positieve gevolgen van het nieuwe beleid. Dus moeten we maar stoppen met achteruitkijken, onze blik op de toekomst richten en onze energie besteden aan herkenbaar “links’ PvdA beleid.
Die goeie verkiezingen over 3 jaar lukken dan vanzelf ook wel!

Kees de Kruijf