Congres 12 december een nabeschouwing met een kritische bril

Ik had de eer om samen met Kees de Kruijf mijn eerste congres te mogen bijwonen. Het werd een fijne en gezellige happening. De heenweg stond in het teken van de nadere persoonlijke kennismaking en op de terugweg hadden we voldoende stof om over na te praten.
Er werden op het congres een paar duidelijke keuzes gemaakt, zoals bijvoorbeeld de donorregistratie, Uruzgan en het uitsluiten van Wilders als mede regeringspartij.

De dagen erna ga je meer en meer nadenken over wat is er eigenlijk gezegd, wat zag ik en wat is er gebeurd?
Terugkijkend was het een bijzondere ervaring alsmede de besvestiging, dat de PvdA landelijk een lange weg heeft te gaan naar electoraal herstel. Wellicht denkt u nu wat een kritische voorzitter en ja dat klopt. Ik heb voornamelijk gekeken naar het verbale en non-verbale overkomen van onze partij coryfeeën. Dit zijn immers geen vrijwilligers zoals u en ik. Het zijn uitermate goed betaalde krachten die onze partij in alle facetten moeten en kunnen vertegenwoordigen. Juist zij moeten in staat zijn om de verbinding te leggen naar onze multiculturele samenleving, de werkende en niet-werkende mens.
Ik kwam eerlijk gezegd bedrogen uit.
De retoriek van Wouter hadden de aanwezigen blijkbaar nodig. Een paar prachtige en krachtige statements deed mensen luid applaudisserend vanuit hun stoelen komen. Rutte en Wilders kregen ervan langs. Altijd goed in de barre tijden zou je denken. De zondebokken waren gevonden en kregen – we zijn immers Sociaal – gratis zendtijd. Daarnaast had Lilianne Ploumen een realistische benadering “met mij gaat het goed maar hoe gaat het met ons.” Hier kreeg ik het gevoel van oké er is nog hoop voor onze partij. Dit is de goede kijk op de huidige samenleving. Alleen waarom werd ook hier Pechtold zes keer ja u leest het goed zes keer te kakken gezet? Is dit nu politiek voeren?
Als klap op de vuurpijl werd ik droevig van de uitstraling Mariette Hamer. Het verhaal over de Partij van de Aanpak kwam ondanks de goede bedoelingen niet over. Ik miste de overtuiging, de geest en realiteit in dit verhaal.
Er is veel gesprokken over hoe de Aanpak moest, maar het miste het wat.
Wat willen wij zelf als partij? Ik had gehoopt, dat onze landelijke partijleiding nu eens duidelijk werd en richting gaf waarop de komende periode de focus wordt gelegd. Wat doen we als partij en vooral wat doen we niet. Wie zijn we eigenlijk? Hoe kijkt de jeugd wel/niet naar ons als wij het voorbeeldgedrag aanmeten om anderen onder uit de zak te geven. Win je hier electoraal stemmen mee gaat het dan niet meer om de inhoud? Kortom ik heb nog vele vragen, waarbij ik hoop dat er antwoorden op komen die ik vervolgens met u kan delen.

Henk Hoogeveen
Voorzitter