Column
18 december, Rob Bunt
Eén vrouw…
Al eeuwenlang kennen we
-met excuus aan de partijgenoten van vrouwelijke kunne- het gezegde dat
één vrouw duizend mannen te erg kan zijn, laat staan de
Nederlandse ministerraad of het parlement, voeg ik er maar aan toe.
Na de laatste escapades van ‘ijzeren Rita’ dacht toch iedereen
–ook de top van haar eigen partij- dat het niet gekker kon worden.
Tot vorige week.
De minister weigert de
door de Kamermeerderheid aangenomen motie-Dijsselbloem uit te voeren -een
heel gematigde en redelijke motie overigens, één die slechts
vraagt om een opschorting van het uitzetten van die vreemdelingen die
straks naar het zich laat aanzien onder een generaal pardon komen te vallen-
en voert daarvoor allerlei argumenten aan die door diezelfde Kamermeerderheid
zonder veel moeite kunnen worden weerlegd.
Ze had natuurlijk maar één echt argument: ik wil het niet,
ik ben ertegen, dus gebeurt het niet, punt.
Dat het daarna kwam tot de aanvaarding van een motie van afkeuring door de meerderheid van de Kamer heeft de nr. 2 van de VVD geheel en al aan zichzelf te wijten: haar hautaine, domme, halsstarrige gedrag en haar volstrekte gebrek aan politiek inzicht joeg velen in de gordijnen.
Verdonk weigerde vervolgens af te treden, daarmee het geschreven en ongeschreven staatsrecht met voeten tredend: ‘regels zijn regels’ geldt kennelijk alleen voor de anderen, niet voor haar.
Daarmee gijzelde ze de VVD waarvan de bewindslieden niet veel anders leken te kunnen doen dan zich achter Verdonk te scharen uit vrees voor een scheuring van hun partij. Wat bij een normaal functionerende minister beperkt had moeten blijven tot het aftreden van die minister dreigde nu uit te lopen op een heuse kabinetscrisis in een toch al demissionair minderheidskabinet (demissionair overigens door toedoen van diezelfde Verdonk), waarmee ons staatshoofd in een onmogelijke positie zou zijn gebracht.
Een van de commentatoren, J.Th.J. van den Bergh, verzuchtte dan ook dat je Majesteit soms een ander volk zou toewensen.
De gevonden op zich slimme uitweg (Verdonk blijft minister, maar doet geen Vreemdelingenzaken meer en lijkt dus vleugellam gemaakt) zou in normale omstandigheden onaanvaardbaar zijn geweest maar wordt nu door de Kamer ‘for the time being’ gedoogd.
Intussen valt er over de kabinetsformatie niet veel meer op te merken dan dat het begin 2007 wel zal komen tot onderhandelingen van onze PvdA met CDA en CU, onvermijdelijk geworden door het wel erg gemakkelijke er tussenuit knijpen van de SP en GroenLinks. Blijven zo rond de 2 miljoen linkse kiezers in de kou staan? Zijn SP en GL echt teruggedeinsd voor de grote verantwoordelijkheid die regeringsdeelname met zich brengt, of zien we ze in een later stadium toch nog aan de onderhandelingstafel? We zullen het allemaal meemaken.
Ik wens u en allen die u dierbaar zijn goede Kerstdagen, een vrolijke jaarwisseling en een voorspoedig 2007!
Rob Bunt