Column
15 november, Gastcolumnist Barto Piersma, fractievoorzitter
CDA
Politiek is net muziek. Een valse noot geeft niets dan oorpijn, een dissonant maakt nieuwsgierig en leidt naar nieuwe harmonie…
Belevingseconomie, angstsamenleving,
waaierdemocratie… hoe houden we in Nederland het politieke boeltje
bij elkaar?
Politiek is populisme, mediagenieke nummertjesmakerij. Neem Wilders die
ongegeneerd het debat over de regeringsverklaring kaapt door de dubbele
nationaliteit van twee PvdA bewindslieden aan te vallen.. Autoritaire,
solitaire politici debatteren niet, ze poneren, zonder enige vorm van
democratische partijorganisatie achter zich. Kiezers worden door stevige
uitspraken gepakt en vluchten naar de flanken van het politieke spectrum.
Oorpijn krijg ik daarvan. Nederland heeft volgens mij binding en verbinding
nodig. Wat we op het politieke toneel zien is fragmentatie…..
Leusden is samen de schouders
onder een veilig fietspad, starterswoningen, gezondheidscentra en goede
voorzieningen dichtbij. Natuurlijk met vragen als; gaan we bouwen in mijn
achtertuin? kan ik nog meedoen in de samenleving? is er voor ons jongeren
echt een keer passende ruimte om te wonen? Kan ik in Leusden straks nog
naar school, naar sport, naar muziekles en zwemmen? Beleving, onzekerheid
en diversiteit dichtbij. Klinkt soms als een dissonant, maar draagt in
het algemeen bij aan een eensgezinde politiek en is daarom niet vals,
maar opmaat naar een nieuw akkoord, een nieuwe harmonie. Niet alleen de
macht van het grote woord, of het grote getal, maar ook ruimte en aandacht
voor de gepassioneerde minderheid is democratie.
Een coalitie vormen betekent elkaars doelen als gezamenlijke doelen nastreven.
Wensen wegen en een programma bouwen dat werking krijgt. Bij zijn afscheid
noemde Ed van Thijn een coalitie van CDA, PvdA en VVD ongeveer het einde
van de politiek. Dat blijkt geen wet. Leusden voelt als een harmonieuze
omgeving, dat klopt. En soms is een harmoniemodel met een verstandige
balans tussen de mogelijkheden en verantwoordelijkheden van burgers, overheid,
markt en sociale verbanden dus zo gek nog niet.
De peilingen in Den Haag laten zien dat er gaandeweg geen robuuste nationale
coalitie meer valt te bouwen. We hebben de afgelopen jaren politieke partijen
als paddenstoelen zien opkomen en door interne strijd als fragmentatiebommen
zien uiteenspatten. In dit mediatijdperk lijkt het alsof wat goed is voor
de kijkcijfers, onmiddellijk ook goed is voor ruime politieke steun. Politieke
strijd is als idols. Je bekt of je bekt niet.
Kan Den Haag wat leren? Een beetje verbinding of harmonie, een beetje
verbeelding of melodie en een beetje eigen kracht of ritme…We moeten
wat meer muziek maken in de politiek.
Barto Piersma